rumble in the jungle

Na heel wat gesprekken met Dr. Herman is de situatie wat gekalmeerd. Wij (de leerkrachten) vermoeden dat Herman wat overboord gegaan is met het idee om ons aan het werk te krijgen aangezien hij ook problemen had in het ziekenhuis. De problemen in het ziekenhuis kon hij niet direct oplossen en dat van ons wel.
Nu voor mijn collega's is het zeker gekalmeerd, maar voor mijzelf daarentegen, uffa.
In mijn laatste weekje staat toch wel heel wat op mijn agenda. Ik moet zeker nog een 2 dagen les geven in de lagere school, verder ook nog 2 kleuterscholen bezoeken en er minimaal 1 les geven om de situatie voor volgend jaar in te schatten. Ook de middelbare school staat op mijn to do lijstje. En dan mogen we zeker onze stagelessen niet vergeten.

Om even terug te blikken naar de afgelopen week. Gisteravond was er het afscheidsdiner van de dokters. Na 20 speeches van min 5 min en zelfs eentje van mijzelf hebben we voor een eerste maal in weken iets lekkers gegeten wat geen pasta was. Vandaag vertrekt iedereen uit Lalibela. De vroedvrouwen van Artevelde vertrekken naar Sekota en alle dokters vertrekken richting huis. Ik ben stiekem ook een beetje jaloers. De vermoeidheid begint er hier wat in te zitten.

Nu vandaag ga ik nog op souvenirjacht ik heb zeker nog een cadeautje nodig voor de papa.

Dikke knuffels!

foto's

Een moeilijk afscheid

De week die op maandag goed begonnen leek te zijn, bleek al snel heel wat anders dan verwacht uit te draaien. Tijdens de week hebben we heel wat praktische problemen moeten oplossen. Een zeer aangename vice directeur had ons lokaal aan een andere leerkracht gegeven waardoor we vaak geen les konden geven en dit zorgde ervoor dat heel wat studenten na de feestag van deze week dachten dat er geen lessen meer waren. Dit alles hadden we tegen het einde van de week wat uitgeklaard. Deze praktische zorgen konden dan plaats maken voor andere, onze stagebegeleider zou op Zaterdag vertrekken. Een afscheidsfeestje was dus noodzakelijk en na wat rondzoeken hadden we de perfecte bar gevonden: Torpido Tej. dit is een bar waar we kennis maakten met ongeloofelijk lekkere honingwijn (mijn persoonlijke mening, anderen deelden die niet) en de lokale schouderdanstechnieken. De volgende Dag was er het officiële afscheidsdiner met alle dokters die ook de volgende dag gingen vertrekken. En ook die avond ben ik terug afgezakt naar de lokale bar om terug die heerlijke honingwijn te drinken.
de volgende dag hebben we besloten de lokale berg nog eens te beklimmen om een bezoekje te brengen aan de markt. Letterlijk een beestenboel. ben er bijna 10 keer omvergelopen door ezels, koeien, geiten en andere beesten, om nog niet te spreken over de mensen. Het zag er letterlijk en figuurlijk zwart van het volk. Ik heb er een soort van scoutsuniformvestje gekocht en een sjaal om misschien eens naar een ceremonie te kunnen gaan. Het was echt een perfecte dag die werd afgesloten met een echt goede maaltijd' hamburger met friet.
de volgende dag was helaas een ander liedje. Herman, de hoofd dokter, had na het vertrek van Mark het idee gekregen om onze stageopdracht volledig te veranderen: avondlessen, lessen aan de kleuterschool, lagere school, middelbare school en weekendklassen. dit allemaal zonder contact op te nemen met artevelde. Ik heb geen probleem om zo wat extra bezigheden te hebben, maar de manier waarop was ons allesbehalve bevallen! En deze situatie loopt nu nog wat verder, strubbelingen met den dokter... Gelukkig is het weer wat opgeklaard.

PS. We zijn nogmaals van hotlel moeten veranderen. Het was echt geen upgrade deze keer, allesbehalve. Ze kunnen smorgens zelfs nog geen deftige koffie zetten! En het internet valt om de 2 minuten uit.
Foto's volgen. Nu eerst KOFFIE!

foto's

een lang, en langer weekend

De ceremonie op St George day hebben we helaas gemist aangezien we van hotel moesten veranderen. Maar in de namiddag ben ik met enkele andere leden van het revive team nog eens langs de kerken gepasseerd. Na eerst terug dezelfde bezocht te hebben zijn we toch het pareltje van de kerken in Lalibela gepasseerd. St. George kerk. We hadden echt geluk tijdens ons bezoek. Er was bijna geen mens.
Die avond moesten we echter afscheid nemen van enkele mensen. De lekkere spaghetti en het fantastische uitzicht maakten het echt een fantastische avond.
De volgende dag ben ik met 2 nieuwe partners een 24 km uit Lalibela gereden om een paleis/kerk in een grot te bezoeken. Het doel van deze urenlange trip was de kerk, maar ik vond het landschap alleen al meer dan de moeite waard!
Diezelfde avond zijn we gaan eten in het beste lokale restaurant. Het eten is echt de moeite, maar je mag zeker niet naar de rest kijken. Vooral de toiletten zijn er verschrikkelijk.
Zo was de zondag ook snel voorbij. De maandag was er echt niets te doen. Ik ben eens langs de lagere school gelopen om daar verdere afspraken te maken en heb ook wat voor school gewerkt. Helaas ook veel gewacht. De dinsdag was het terug een nationale feestdag, met als verassing koffie! UFFA! later die dag ook een latte macchiato voorgeschoteld gekregen en ik moet zeggen, dat is toch meer mijn ding.
En vandaag rarara, weer geen les. De school heeft onze lokalen ingepalmd en onze leerlingen aan de schoolpoort tegengehouden. Wat ik vandaag dus nog zal doen is een mysterie.

een kerkbezoekje met een rood velletje

Een dagje geen les geven kan wonderen doen. Woensdag zijn we onder een blakende middagzon naar het tweede Jeruzalem geklommen. We vinden hier alle belangrijke plaatsen en elementen van het christendom terug. Alhoewel ik niet zo veel geloof van de legendes, over koning Lalibela en de verdere lokale geschiedenis, geloof moet ik wel bekennen dat ik de de rotskerken echt prachtig vond. Ik kwam ogen tekort!
De wandeling naar deze beschermde site had wel enkele gevolgen. Buiten het feit dat ik een 50 euro lichter ben, ben ik ook een 10-tal tinten roder geworden. En een goed voorbereid iemand als mijzelf heeft natuurlijk heel wat flessen after-sun mee. (sarcasme)
Niet lang na dit uitje ben ik samen met Jozef, onze met momenten lokale gids, naar de lagere school getrokken. Daar is een halve beslissing gevallen om mij daar ook enkele uurtjes als leerkracht in te zetten. Ik zeg een halve beslissing omdat je alles wat men hier zegt zeker met heel wat korreltjes zout moet nemen.
Vandaag een dagje les moeten geven en morgen een verlengd weekend. Het is, after-all, Sint-George day. DE HEILIGE van Lalibela. Eens zien wat dit morgen zal geven. Want tijdens de nacht van de vorige feestdag, eergisteren, hebben we vanaf twaalf uur s'nachts mogen genieten van heerlijk religieus gezang.
Dus hopelijk slaapzacht (ook voor Fred en Wilma)

ook nog even vermelden dat deze stageplaats voor ons mogelijk is dankzij revive. hier kan je meer over vinden op facebook :)

foto's

les of geen les?

Het doel van deze reis is: Engelse les geven aan horecapersoneel. Ons was gezegd dat hier zeer veel interesse voor is en dat we overvolle klassen mochten verwachten wegens het grote succes van de vorige jaren.
Helaas...
Tijdens de voormiddagen hebben we een klas van ongeveer een 15-tal leerlingen en in de namiddag mogen we blij zijn als er genoeg komen opdagen om les aan te geven. We hebben met ons drietjes dan ook beslist om maar met 1 leerkracht voor de klas te staan in plaats van met 3. Dit zorgt er natuurlijk voor dat we heel vaak vrije tijd hebben en ik momenteel op zoek ben naar een nieuw project om deze tijd mee te vullen. Momenteel werden deze vrije momenten opgevuld met een overdaad aan thee en online lees en kijkmateriaal. Veel van de stad heb ik dus nog niet gezien.

Hopelijk komt hier morgen verandering in!

foto's

De reis

Na een zeer lange, vermoeiende en rugbrekende vliegreis zijn we eindelijk in Lalibela airport aangekomen. Niet dat dit veel voorstelde. een klein vliegtuig op een kleine landingsbaan en een aankomsthal waar de bagageband niet meer werkt.

Dit alles vergeet je direct als je de omgeving in je opneemt. een voor mij onbeschrijfelijk berglandschap! Het lijkt in de verste verte niet op wat ik gewoon ben van zien. Dit fantastische landschap konden we verder in ons opnemen tijdens de rit naar Lalibela. De onverharde wegen zorgden dan ook voor de lichaamsbeweging die we de afgelopen dag (en nacht niet hebben gekend). 

Ik moet bekennen dat ik het mij de omgeving iets anders had voorgesteld. We reden door woeste dorre landschappen waar water schaars was en daardoor er ook van begroeiing weinig sprake was. Ook mens en dier lieten mij verstomd achter. Mensen leven hier nog steeds in de ronde hutjes die elk kind zo typerend op een blad tekent. Ook het feit dat velen enkele uren moeten lopen om water te halen was iets wat me wel shockeerde. Dit ondanks de vele verhalen die je als leerling in het middelbaar of als student te horen krijgt. 

Lalibela zelf is momenteel nog onbekend terrein als ook het lokale eten. Ik kijk er naar uit om dit en nog meer verder te ontdekken.