De reis

Na een zeer lange, vermoeiende en rugbrekende vliegreis zijn we eindelijk in Lalibela airport aangekomen. Niet dat dit veel voorstelde. een klein vliegtuig op een kleine landingsbaan en een aankomsthal waar de bagageband niet meer werkt.

Dit alles vergeet je direct als je de omgeving in je opneemt. een voor mij onbeschrijfelijk berglandschap! Het lijkt in de verste verte niet op wat ik gewoon ben van zien. Dit fantastische landschap konden we verder in ons opnemen tijdens de rit naar Lalibela. De onverharde wegen zorgden dan ook voor de lichaamsbeweging die we de afgelopen dag (en nacht niet hebben gekend). 

Ik moet bekennen dat ik het mij de omgeving iets anders had voorgesteld. We reden door woeste dorre landschappen waar water schaars was en daardoor er ook van begroeiing weinig sprake was. Ook mens en dier lieten mij verstomd achter. Mensen leven hier nog steeds in de ronde hutjes die elk kind zo typerend op een blad tekent. Ook het feit dat velen enkele uren moeten lopen om water te halen was iets wat me wel shockeerde. Dit ondanks de vele verhalen die je als leerling in het middelbaar of als student te horen krijgt. 

Lalibela zelf is momenteel nog onbekend terrein als ook het lokale eten. Ik kijk er naar uit om dit en nog meer verder te ontdekken.