een kerkbezoekje met een rood velletje

Een dagje geen les geven kan wonderen doen. Woensdag zijn we onder een blakende middagzon naar het tweede Jeruzalem geklommen. We vinden hier alle belangrijke plaatsen en elementen van het christendom terug. Alhoewel ik niet zo veel geloof van de legendes, over koning Lalibela en de verdere lokale geschiedenis, geloof moet ik wel bekennen dat ik de de rotskerken echt prachtig vond. Ik kwam ogen tekort!
De wandeling naar deze beschermde site had wel enkele gevolgen. Buiten het feit dat ik een 50 euro lichter ben, ben ik ook een 10-tal tinten roder geworden. En een goed voorbereid iemand als mijzelf heeft natuurlijk heel wat flessen after-sun mee. (sarcasme)
Niet lang na dit uitje ben ik samen met Jozef, onze met momenten lokale gids, naar de lagere school getrokken. Daar is een halve beslissing gevallen om mij daar ook enkele uurtjes als leerkracht in te zetten. Ik zeg een halve beslissing omdat je alles wat men hier zegt zeker met heel wat korreltjes zout moet nemen.
Vandaag een dagje les moeten geven en morgen een verlengd weekend. Het is, after-all, Sint-George day. DE HEILIGE van Lalibela. Eens zien wat dit morgen zal geven. Want tijdens de nacht van de vorige feestdag, eergisteren, hebben we vanaf twaalf uur s'nachts mogen genieten van heerlijk religieus gezang.
Dus hopelijk slaapzacht (ook voor Fred en Wilma)

ook nog even vermelden dat deze stageplaats voor ons mogelijk is dankzij revive. hier kan je meer over vinden op facebook :)

foto's

les of geen les?

Het doel van deze reis is: Engelse les geven aan horecapersoneel. Ons was gezegd dat hier zeer veel interesse voor is en dat we overvolle klassen mochten verwachten wegens het grote succes van de vorige jaren.
Helaas...
Tijdens de voormiddagen hebben we een klas van ongeveer een 15-tal leerlingen en in de namiddag mogen we blij zijn als er genoeg komen opdagen om les aan te geven. We hebben met ons drietjes dan ook beslist om maar met 1 leerkracht voor de klas te staan in plaats van met 3. Dit zorgt er natuurlijk voor dat we heel vaak vrije tijd hebben en ik momenteel op zoek ben naar een nieuw project om deze tijd mee te vullen. Momenteel werden deze vrije momenten opgevuld met een overdaad aan thee en online lees en kijkmateriaal. Veel van de stad heb ik dus nog niet gezien.

Hopelijk komt hier morgen verandering in!

foto's

De reis

Na een zeer lange, vermoeiende en rugbrekende vliegreis zijn we eindelijk in Lalibela airport aangekomen. Niet dat dit veel voorstelde. een klein vliegtuig op een kleine landingsbaan en een aankomsthal waar de bagageband niet meer werkt.

Dit alles vergeet je direct als je de omgeving in je opneemt. een voor mij onbeschrijfelijk berglandschap! Het lijkt in de verste verte niet op wat ik gewoon ben van zien. Dit fantastische landschap konden we verder in ons opnemen tijdens de rit naar Lalibela. De onverharde wegen zorgden dan ook voor de lichaamsbeweging die we de afgelopen dag (en nacht niet hebben gekend). 

Ik moet bekennen dat ik het mij de omgeving iets anders had voorgesteld. We reden door woeste dorre landschappen waar water schaars was en daardoor er ook van begroeiing weinig sprake was. Ook mens en dier lieten mij verstomd achter. Mensen leven hier nog steeds in de ronde hutjes die elk kind zo typerend op een blad tekent. Ook het feit dat velen enkele uren moeten lopen om water te halen was iets wat me wel shockeerde. Dit ondanks de vele verhalen die je als leerling in het middelbaar of als student te horen krijgt. 

Lalibela zelf is momenteel nog onbekend terrein als ook het lokale eten. Ik kijk er naar uit om dit en nog meer verder te ontdekken.