Na heel wat gesprekken met Dr. Herman is de situatie wat gekalmeerd. Wij (de leerkrachten) vermoeden dat Herman wat overboord gegaan is met het idee om ons aan het werk te krijgen aangezien hij ook problemen had in het ziekenhuis. De problemen in het ziekenhuis kon hij niet direct oplossen en dat van ons wel.
Nu voor mijn collega's is het zeker gekalmeerd, maar voor mijzelf daarentegen, uffa.
In mijn laatste weekje staat toch wel heel wat op mijn agenda. Ik moet zeker nog een 2 dagen les geven in de lagere school, verder ook nog 2 kleuterscholen bezoeken en er minimaal 1 les geven om de situatie voor volgend jaar in te schatten. Ook de middelbare school staat op mijn to do lijstje. En dan mogen we zeker onze stagelessen niet vergeten.
Om even terug te blikken naar de afgelopen week. Gisteravond was er het afscheidsdiner van de dokters. Na 20 speeches van min 5 min en zelfs eentje van mijzelf hebben we voor een eerste maal in weken iets lekkers gegeten wat geen pasta was. Vandaag vertrekt iedereen uit Lalibela. De vroedvrouwen van Artevelde vertrekken naar Sekota en alle dokters vertrekken richting huis. Ik ben stiekem ook een beetje jaloers. De vermoeidheid begint er hier wat in te zitten.
Nu vandaag ga ik nog op souvenirjacht ik heb zeker nog een cadeautje nodig voor de papa.
Dikke knuffels!
Dank Anke voor je kort relaas en vooral voor de mooie foto's!....
BeantwoordenVerwijderenHou er de moed maar in!....
Tof van je.
Een warme groet.
Laura.